Aslında başlığımın “Dünya hileli rulet masası gibi” olması gerekirdi. Çünkü dünyanın genelinde de benzer tutum ve anlayışlarla yönetim sergilendiğine inanıyorum. Ancak benim yaşadığım ülke Türkiye olduğu için bize özgü ayrıntılarımız var. Bugün biraz bunlardan söz etmek istiyorum.
Bundan sonraki yazılarımda siyasetten bahsetmeyeceğimi söylemiştim. Ancak ülkemizde yaşanan hemen her sorunun bir şekilde siyasete dayandığını düşündüğüm için bu sözümü ne yazık ki tutamıyorum.
Hileli rulet masalarında çember bir yöne doğru çevrilirken top ters yöne atılır. Bir süre devam eden dönüşün ardından top, kanallardan sekerek üzerinde numaralar bulunan bölmelerden birine düşer. O numaraya bahis oynayanların bir kısmı kazanır, ancak genellikle çoğunluk kaybeder.
Bazen masada büyük miktarda para söz konusu olduğunda, ruleti yöneten kişi, yalnızca kendisinin bildiği özel bir mekanizmaya müdahale ederek topun siyah veya kırmızı yerine joker olarak adlandırılan yeşil bölmeye düşmesini sağlar. Böylece kasa kazanırken masadaki diğer herkes kaybeder.
Bu müdahalenin de kendiliğinden gerçekleşmediğini düşünün. Ruleti yöneten kişiye, daha üst konumdaki yöneticisi kulaklıktan talimat verir: “Kasa kazansın, müdahale et!” Ve sonuç, istenildiği gibi gerçekleşir.
Yani krupiye, böyle bir hamleyi kendi başına yapmaz; arkasında bir talimat ve yönetim mekanizması vardır.
Kumarhanedeki hileli masaların hangileri olduğunu bilenler vardır. Bu düzenin kurulmasından ve işletilmesinden masa görevlileri kadar otel yönetimi de sorumludur. Elbette böylesine büyük bir düzenin otel sahibinin bilgisi dışında yürütülüp yürütülemeyeceği de ayrı bir sorgulama konusudur.
Şimdi bu benzetmeyi ülkemize, özellikle de son dönemde yaşanan fon krizine kadar uzanan sürece taşıyalım.
Yaşananlar karşısında uzun süre toplumun farklı kesimlerinden yeterince güçlü bir ses yükselmedi. Cılız da olsa sesini duyurmaya çalışanların ise baskı gördüğüne, susturulmaya çalışıldığına ilişkin iddialar ve tartışmalar gündeme geldi.
Ancak kasa kazandıkça, kaybedenlerin sayısı arttıkça otelin içinde bir huzursuzluk başladı. Dönen topun sonucunda halkın kaybettiği, kasanın yani yönetenlerin kazandığı yönündeki algı büyüdü. İnsanlar seslerini yükseltmeye başladı.
Tepkiler çoğalınca bu kez otel yönetimi ve otel sahibi, yanlış yapıldığını kabul ederek herkesin parasının geri verilmesi gerektiğini söyledi. Böylece büyüyen kargaşanın önüne geçilmeye çalışıldı.
Peki, burada hepimizin anlaması gereken çok önemli bir konu yok mu?
Arkadaşlar, haksızlıklar yalnızca büyük bir topluluğa değil, çok küçük bir azınlığa, hatta tek bir kişiye karşı yapılsa bile fon krizinde ortaya çıkan tepkinin benzeri gösterilmelidir. Çünkü yöneticilerin kendilerine çeki düzen vermeleri, doğru ve adil kararlar almaları ancak toplumun her haksızlık karşısında aynı duyarlılığı göstermesiyle mümkündür.
Her türlü haksızlık karşısında sessiz kalmak, o haksızlığın sürmesine dolaylı olarak ortak olmak demektir.
Hakkını aramak ise onurlu ve adalet duygusuna sahip insanların sorumluluğudur.
Şimdi biraz da kendimize bakalım.
Domuz etinin haram olduğunu söyleyip başka haramları görmezden geliyorsak…
İktidarın yönettiği hükümette de muhalefetin yönettiği belediyelerde de rüşvet ve yolsuzluk iddiaları gündeme geldiğinde, “Bizde asla olmaz, asıl sizinkiler yapıyor” diyerek sorgulamaktan kaçınıyorsak…
Zenginin daha da zenginleştiği, fakirin ise her geçen gün daha da yoksullaştığı bir ülkede yaşıyor ve bu tabloyu sorgulamıyorsak…
Belediyelerin siyasi yönetimi değiştikten sonra kamu hizmetlerine erişimde farklılıklar yaşandığı yönündeki iddialar karşısında aklımıza hiçbir soru gelmiyorsa…
Domatesin tarlada 5 liraya, elmanın 2 liraya alıcı bulduğu; ancak market raflarında fiyatların katlanarak yükseldiği bir düzenin nedenlerini sorgulamıyorsak…
Sınavlarda derece yapan öğrencilerin mülakatlarda elendiğine ilişkin iddiaları duyduğumuz hâlde liyakat konusunu gündemimize almıyorsak…
Okul kantinlerinde tost ve ayranın 90 liraya satıldığı, Meclis lokantasında ise kavurmalı pilav ve ayranın 60 lira olduğu yönündeki fiyat karşılaştırmalarını duyduğumuzda bu farklılığın nedenini sorgulamıyorsak…
Asgari ücretlinin maaşından vergi kesilirken büyük şirketlere sağlanan vergi muafiyetlerini ve silinen vergi borçlarını sorgulamıyorsak…
Küçük esnafın ayakta kalmakta zorlandığı, kepenk kapattığı bir ekonomik ortamda zincir marketlerin büyümesini sağlayan sistemin sonuçlarını değerlendirmiyorsak…
Düne kadar askerimize silah doğrultan kişilerle ilgili gelişmeler, karşılama törenleri ve siyasi söylemler karşısında kullanılan ifadeleri sorgulamadan kabul ediyorsak…
Yerli otomobil ürettiğimiz söylenirken ülkeyi yönetenlerin yabancı lüks araçlardan inmeyen görüntülerini gördüğümüzde bunu eleştirmekten kaçınıyorsak…
Çocuk yaşta suça sürüklenenlerin ve suç örgütlerinin giderek yaygınlaşmasına ilişkin haberleri görüp bu tablonun nedenlerini sorgulamıyorsak…
Az miktarda haksız kazanç elde ettiği iddia edilenlerin ağır yaptırımlarla karşı karşıya kaldığı, çok daha büyük iddiaların ise yeterince araştırılmadığı yönündeki tartışmaları görmezden geliyorsak…
Ve hepsinden önemlisi, “Benim partimin insanı daha az çalıyor, sizinkiler daha çok hırsızlık yapıyor” anlayışını savunabilecek bir noktaya gelmişsek…
O zaman kendimize şu soruyu sormalıyız:
Biz gerçekten adaleti mi savunuyoruz, yoksa yalnızca kendi tarafımızın kazanmasını mı istiyoruz?
Bütün bunları bilerek, görerek, idrak ederek ve onaylayarak yaşamaya devam ediyorsak şunu unutmamalıyız: Haksızlığa uğrayanın kim olduğuna bakarak adalet aramak, adalet değildir.
Çünkü bugün başkasının hakkına göz yumarsanız, yarın sizin hakkınız yenildiğinde sesinizi duyuracak bir toplum bulamayabilirsiniz.
Unutmayalım; adalet, yalnızca bizim tarafımızın kazandığı zaman değil, karşı tarafın hakkı korunduğu zaman da savunulmalıdır.
TÜRKİYE HİLELİ RULET MASASI GİBİ!
AKLINIZI VE VİCDANINIZI AÇIK TUTUN.
