Akşam eve dönebilecek miyiz?

Sabahın karanlığı ya da herhangi bir saatte evinden çıkan geri dönebilecek mi?
Yaşamımızı idame ettiğimiz bu kürede bencillik yapmak, emek harcamadan ve emek harcayanların sırtından asalakça yaşam sürdürmek ve bunun için kurumsallaşıp kendine yasal zeminler “kurulu sistem” oluşturuldu. Bu durum toplumda bencillik ve mülkiyet hırsı ile taçlandı. Oysa hangi yüzyılda yaşadığımızın önemi yok önemli olan insani değerlerin, acımanın dahası kendi çocuğunun dışında diğer çocuklara da sevgi ve hoşgörüyle yaklaşmaktır.
Çocuklar oyuna ya da okula, yetişkinlerde işe ya da geçimini sağladığı tezgâhın başına, kimi ailecek kimi kendi yaşıtlarıyla birlikte hoşça vakit geçirmek için bir araya geldiklerinde dertlerini tartışıp sorunlarını paylaşırlar. Evlerinden çıkıp bir araya geldiklerinde anlatacakları, paylaştıkları çok şeyleri vardır. Akşamın karanlığı çöktüğünde eve dönüş için hazırlık yaparlar ve yola koyulurlar.
Yurttaş ülkesinde gecenin kaçı olduğu, dağın başı, kuş uçmaz kervan geçmez yerde bile olsa seyahat, ticaret ve ziyaret etmek için devletine güvenir.
Yurttaş sokakta, dağda, bayırda, meydanlarında sevdikleriyle el ele, kol kola özgürce dolaşmalı.
Çocuklar okula ya da oyun bahçesine giderken kanala düşmez, araçların altında kalmaz, sözlü ya da fiziki tacize uğramaz.
Bir elmanın yarısı anamız, bacımız, kızımız ve de yârimiz ülkemin sokaklarında özgürce dolaşıp yine özgürce dertlerini anlatabilmeli.
Yurttaşlar hangi inanca sahip olursa olsun önemli olan insanı değerdir ve karşısındakine saygılı davranmalıdır.
Araçlar yolda yayalara mutlak öncelik verip, korna basıp taciz etmemeli.
Devletin omuzu ya da kolu apoletli, yakası kalkık ve beli silahlı çalışanları yurttaşlara yukarıdan bakıp hakir görüp kırıcı konuşmalar yapmamalı.
Sokaklarında eşkıyaların dolaşmadığı, bombaların patlamadığı, uçakların alçaktan uçup tedirgin etmediği, güvenlik güçlerinin ellerinde silah ve araçlarıyla dolaşmayıp korku salmadığı, huzur içinde yaşanan bir ülke içinde olmak isteriz.
Dünden bugüne devleti yönetenlerin birbirinden hiç farklı olmadığı yönetim işleyişinde görülmekte; çünkü korku salarak yurttaşların başka şeyler düşünmesini engellemek ve akabinde can güvenlikleri sorunuyla baş başa bırakmakta.
Can güvenliği sorunu yaşayan toplum başka şeyleri düşünemez.
Baskı ve korkunun hâkim olduğu durumda yazar, aydın, gerçekleri dile getiren ve “güzel insan değerine” sahip olanlar işsizlik ve tutuklama korkusu yaşamakta. Can güvenliği, işsizlik ve tutuklama korkusu kişiyi doğru düşünmeden alıkoyar.
Ülkemde çocuklar kanala düşmekte, kaldıkları yurdun yangın merdiveninde ölmekte, kadınlar otobüste, yolda ya da başka bir yerde taciz edilip tekmelenmekte, spor karşılaşmasından çıkan, eve gidenler, arkadaşlarıyla buluşanlar, geçimini sağlamak zorunda olan sürücü, güvenlikçi hâsılı yurttaş evine geri dönememe sorunu yaşamakta. Kimileri yıllardır kayıp, kimileri iş kazasında, kimileri devletin güvenlik binasında içeri girip kaybolduğu iddia edilen, evine dönemeyen geride acılı yakınları bırakılan yurttaş dün olduğu gibi bugün de evine sağ salim dönecek miyim diye düşünüyor. Bugünlerde yakınlarımızı gün içinde aramanın, sıkıca sarılmanın dışında başka bir şey yapamıyoruz.
Soruyorum seçilen ve atanan yöneticilere, emeğinin hakkını aramak, sendikal anlamda örgütlenmeye gitmek, gerçekleri dile getirip anlatmak ve yazmak suç olmaya devam mı ediyor?
Yalanın talanın tavan yaptığı, adaletin mevcut yasalar çerçevesinde bile uygulanmadığı, insanca yaşamanın mumla aranır olduğu koşullarda okula, çalışmaya dışarıya bir nefes almaya çıkanlar sokaklarında korkusuzca dolaşıp evine akşamları güvenli ve huzurlu bir şekilde gelebilecek mi?
Yurttaş banka kredi kartlarını ödemek için üç kuruşluk parasını devlet güvencesindeki borsa ve bankada uçup gitmeden, “adaletin terazisi” sarrafın terazisinden daha hassas, işyerinde can güvenliğinin varlığı, eğitim, öğretim, güvenlik ve sağlığın kesinlikle toplumun çıkarı temelinde sağlandığı, soygunun ve soyulmanın, yalan ve talanın olmadığı yani akşamın karanlığı olduğunda evine sağ sağlam dönebilmenin huzurunu istiyor tasalanmadan kaygılanmadan.
“Hâsılı” yurttaş, akşam olduğunda “eve dönecek miyim” korkusunu ne zaman yenecek?