Bayram gelip geçerken...

Kurban Bayramı’nın üçüncü günündeyiz.
Umarım herkesin bayramı güzel geçiyordur.
Kimimiz memlekete gitti, kimimiz tatile çıktı, kimimiz de sevdikleriyle aynı sofrada buluşmanın huzurunu yaşadı.
Bayramlar biraz da böyledir zaten; insanın içini yumuşatır.
Koşturmanın arasında unuttuğumuz duyguları yeniden hatırlatır bize.

Bu devirde herkes çok yorgun.
Kiminin işi var, kiminin derdi, kiminin içinden çıkamadığı meseleleri…
Ama ne olursa olsun, bayramlar bütün bu yüklerin arasında kısa bir mola gibi geliyor bana.
Bir telefon sesi, bir kapı zili, bir sarılma bile insanın kalbine iyi geliyor.

Belki hâlâ unutanlar vardır diye ben yine de hatırlatmak isterim.
Bayram sadece tatil değildir.
Bayram; aile büyüklerini ziyaret etmektir.
Uzakta olanı arayıp “Nasılsın?” diyebilmektir.
Küçüklerin başını okşayıp harçlık vermektir.
Kırgınlıkları biraz olsun kenara bırakabilmektir.

Eskiden bayram sabahlarının başka bir heyecanı vardı.
Yeni kıyafetler hazırlanır, erkenden kalkılır, büyüklerin eli öpülürdü.
Şimdi zaman değişti belki ama bazı değerlerin değişmemesi gerekiyor.
Çünkü bizi biz yapan şey tam da bu gelenekler.

Bir çocuğun bayram harçlığı alırken gözlerinin içinin parlaması mesela…
Bir annenin, evladı kapıdan girince yüzündeki o tarifsiz mutluluk…
Bir dedenin torununa sarılırken gözlerinin dolması…
İşte bayram dediğimiz şey aslında tam olarak bunlar.

Bazen teknoloji yüzünden birbirimize çok yakınmışız gibi hissediyoruz ama aslında giderek uzaklaşıyoruz.
Aynı evin içinde bile herkesin elinde telefon var.
Oysa bayram biraz da telefonu bırakıp göz göze konuşabilmek değil mi?
Bir sofranın etrafında toplanıp gerçekten birbirimizi dinlemek değil mi?

Ben aile olmanın çok kıymetli olduğuna inanıyorum.
Hayat insanı bazen çok sert yerlere savurabiliyor.
Ama insanın arkasında ailesi varsa, sevgiyi hissediyorsa daha güçlü durabiliyor.
O yüzden bayramları sadece birkaç günlük resmi tatil gibi görmek büyük haksızlık olur.

Bayram; sevgiyi hatırlamaktır.
Vefayı unutmamaktır.
Paylaşmanın hâlâ ne kadar güzel bir şey olduğunu yeniden anlamaktır.

Belki de bugün yapılacak en güzel şey; uzun zamandır aramadığınız bir büyüğünüzü aramak, bir çocuğu sevindirmek, kırgın olduğunuz biriyle yeniden konuşmayı denemektir.

Çünkü günün sonunda geriye kalan şey ne para oluyor ne de başka bir şey…
Geriye sadece insanlar, anılar ve kalpten kurulan bağlar kalıyor.