Her gün elimizde tuttuğumuz bir plastik şişe, kullandığımız bir poşet ya da çöpe attığımız küçük bir ambalaj… Bizim için birkaç dakikalık bir kullanımın ardından hayatımızdan çıkarlar. Peki ya sonra?
Aslında plastik, çöpe atıldığı anda ortadan kaybolmaz. Onun görünmeyen bir yolculuğu başlar.
Plastiklerin önemli bir kısmı doğada çok uzun süre kalabilir. Güneş ışığı, sıcaklık ve diğer çevresel etkiler plastiği zamanla küçük parçalara ayırabilir. Ancak bu, plastiğin tamamen yok olduğu anlamına gelmez. Bu küçük parçalar mikroplastiklere dönüşebilir ve çevrede uzun süre bulunabilir.
Denizlere ve nehirlere ulaşan plastik atıklar, deniz canlıları için ciddi bir sorun oluşturabilir. Balıklar, kuşlar ve diğer canlılar plastik parçalarını yiyecek sanarak tüketebilir. Böylece bizim birkaç dakikada kullandığımız bir ürün, doğada çok daha uzun süre etkisini sürdürebilir.
Üstelik plastik sorunu yalnızca denizlerle sınırlı değildir. Plastik atıklar toprağa, nehirlere ve havaya karışabilir. Mikroplastikler artık dünyanın farklı bölgelerinde yapılan araştırmalarda çevrenin çeşitli bölümlerinde tespit edilmektedir.
Peki bu durumda ne yapabiliriz?
Aslında çözüm yalnızca geri dönüşümden ibaret değildir. En etkili adımlardan biri, gereksiz plastik kullanımını azaltmaktır. Tek kullanımlık ürünler yerine tekrar kullanılabilen ürünleri tercih etmek, alışverişte bez çanta kullanmak ve plastikleri doğru şekilde ayırarak geri dönüşüme göndermek küçük ama önemli adımlardır.
Burada önemli bir noktayı da unutmamak gerekir: Geri dönüşüm değerlidir ancak bütün plastikleri ortadan kaldıran sihirli bir çözüm değildir. Bu nedenle asıl amaç, mümkün olduğunca az atık üretmek ve kullandığımız ürünlerin ömrünü uzatmaktır.
Bir plastik şişeyi çöpe attığımızda onu gözümüzün önünden kaldırmış oluruz; fakat doğadan tamamen kaldırmış olmayız.
Belki de bundan sonra elimizdeki bir plastik ürüne bakarken kendimize şu soruyu sormalıyız:
“Ben bunu birkaç dakika kullanacağım. Peki doğa bunun sonucuyla ne kadar süre yaşayacak?”
Çünkü plastiklerin görünmeyen yolculuğu, aslında bizim attığımız her küçük adımla başlıyor.
