Bugün yaşanan siyasi gelişmeler, özellikle CHP'deki ayrışma tartışmaları, bana uzun zamandır üzerinde düşündüğüm bir gerçeği yeniden hatırlattı. Bu yazı herhangi bir partiyi hedef alan ya da herhangi bir siyasi hareketi savunan bir metin değil. Aksine, siyasetin geldiği noktaya dair kişisel bir sorgulamam ve gözlemimdir. İnanıyorum ki, bundan sonra yaşanacak mücadele sadece partiler arasında değil; siyasetin dili, yöntemi ve toplumla kurduğu ilişki üzerinden şekillenecek.
CHP'de yaşanan ayrışmayı izlerken zihnimde tek bir düşünce dolaştı. Bundan sonra siyaset, yalnızca partilerin değil; "İinananlarla ikna edilenlerin" mücadelesi olacak.
İnsanları sloganlarla, kalabalıklarla, yüksek sesle konuşarak bir süreliğine ikna edebilir, algı oluşturabilirsiniz. Ama inanmak bambaşka bir şeydir. İnanç; güvenle, tutarlılıkla, samimiyetle ve zaman içinde verilen sınavlarla inşa edilir.
Ve bilirim ki gerçekten inanan insanlar çığırtkanlık yapmaz. Onlar dua eder, sabreder, emek verir. Sesin yüksek çıkması, haklı olmanın göstergesi değildir.
Bu yüzden bundan sonraki süreçte, parti ayrımı yapmaksızın siyasetin gerçek sınavı; halkı sadece ikna etmek değil, ona yeniden inanabileceği bir güven verebilmek olacaktır. İkna edilenler ilk rüzgarda yön değiştirebilir. Ama inananlar, fırtınada bile yürümeye devam eder.
Belki de önümüzdeki dönemin en büyük sorusu ve sınavı şu olacak: Siyaset, insanları sadece ikna etmeye mi çalışacak, yoksa güven vererek onların gerçekten inanmasını mı sağlayacak?
Kalıcı olan, alkışın yüksekliği değil; güvenin derinliğidir. Tarih bunu defalarca göstermiştir. Siyasetin geleceğini belirleyecek olan da gürültü değil, insanların yüreğinde karşılık bulan samimiyet olacaktır.
