Bugün Anneler Günü…
Ama bence anneleri kutlamak için tek bir gün yetmez.
Çünkü anne dediğimiz şey sadece bir kelime değil.
İnsanın içini ısıtan bir his gibi.
Ne zaman yorulsanız aklınıza gelen ilk ses, ilk yüz, ilk güven duygusu.
İnsan büyüyor belki ama annesine karşı hiçbir zaman tamamen büyüyemiyor.
Kaç yaşına gelirseniz gelin, annenizin “Kendine dikkat et” cümlesi hâlâ içinize işliyor.
Ben bugün biraz anneleri düşündüm.
Sadece kendi annemi değil…
Evladı için geceleri uykusuz kalan anneleri,
Çocuğunun geleceği için kendi hayallerini erteleyen anneleri,
Güçlü görünmeye çalışırken içten içe yorulan anneleri düşündüm.
Bir annenin sevgisini anlatmak gerçekten çok zor.
Çünkü çoğu zaman sevgilerini büyük cümlelerle göstermiyorlar.
Bir tabak yemekte,
“Üşüme” diye yapılan uyarıda,
Siz söylemeden anladıkları dertte saklıyorlar sevgilerini.
Bence anneler dünyanın en sessiz kahramanları.
Çok şey taşıyorlar ama çoğunu belli etmiyorlar.
Canları yansa bile önce evladını düşünüyorlar.
Belki de anneliğin en zor tarafı bu…
Kendinden önce hep başkasını düşünebilmek.
Ben kendi anneme baktığımda bunu görüyorum.
Hayat boyunca belki bin tane fedakârlık yaptı ama hiçbirini “fedakârlık” gibi anlatmadı.
Çünkü anneler çoğu şeyi görev gibi değil, sevgiyle yapıyor.
Bugün ben de buradan canım annemin Anneler Günü’nü kutlamak istiyorum.
İyi ki var.
İyi ki hayatımın en zor anlarında bile bana güç veren o ses hep yanımda olmuş.
Bazen insanın ayakta kalmasını sağlayan şey sadece bir annenin duası oluyor.
Ve şunu da söylemek istiyorum:
Annesi hayatta olan herkes bugün kıymet bilsin.
Bir telefon açsın.
Sarılsın.
“İyi ki varsın” desin.
Çünkü hayat gerçekten çok hızlı geçiyor.
Ertelediğimiz sevgiler bir gün içimizde ukde kalabiliyor.
Annesini kaybetmiş olanların da bugün kalbinin biraz daha hüzünlü olduğunu biliyorum.
Ama sevgi dediğimiz şey sadece fiziksel olarak yanında olmak değil.
Bazı insanlar gitse bile insanın içinde yaşamaya devam ediyor.
Belki de anne sevgisinin en güçlü tarafı bu.
