Mayıs hoş gelse bile...

Mayıs kapınızı çalıp hoş geldi dese de, İstanbul'da pencereden dışarı baktığınızda gördüğünüz manzara, beklediğiniz o neşeli bahar tablosundan biraz farklı olabiliyor. Hani derler ya, "Nisan yağmurları Mayıs çiçekleri açtırır" diye; bizim buralarda sanki Nisan, Mayıs'ı da yanına alıp gitmiş, geride gri gökyüzü ve serin bir rüzgar bırakmış gibi.

Normalde bu zamanlar, Boğaz'ın lacivert sularına vuran güneş parıltısıyla, sahilde yürüyenlerin ince hırkalarını çıkarıp attığı anlarla dolu olurdu. Şimdi ise, elde sıkıca tutulan bir şemsiye, aniden bastıran sağanaklara karşı bir savunma mekanizması halini almış durumda. İnsan, "Nerede o kiraz ağaçlarının beyaza büründüğü, eriklerin dallarda olgunlaşmaya başladığı, içimizi ısıtan bahar esintisi?" diye sormadan edemiyor.

Pazar sabahı kahvaltısı için balkona attığımız adımlar, serin havayla birlikte içeri geri çekiliyor çoğu zaman. Yazlık kıyafetler dolabın kuytu köşelerinde Mayısta da beklemeye devam ederken, kışlık battaniyeler hâlâ salonun baş köşesinde misafir ağırlıyor.

Belki de doğa bize bir mesaj veriyordur. Belki de bu telaşlı şehirde biraz durup, mevsimlerin döngüsüne, sabrın ve beklemenin bazen ne kadar değerli olduğuna dikkat çekiyordur. Her bir yağmur damlası, toprağın susuzluğunu giderirken, belki de bizim de içimizdeki o acele etme hissini biraz olsun törpülemeye, her güzelliğin kendi vaktinde geleceğini hatırlatmaya çalışıyordur.

Umutla bekliyoruz ki, Boğaz'ın o bildiğimiz neşeli meltemleri, güneşin iç ısıtan ışıkları çok geçmeden yüzümüze çarpsın. Kahvelerimizi dışarıda keyifle yudumlayacağımız, vapurların arkasında martılarla yarışacağımız günler yakın olsun. Şimdilik, bu serin Mayıs günlerinde bile, İstanbul'un kendine has o melankolik güzelliğinin tadını çıkaralım. Çünkü biliriz ki, bu şehrin her hali ayrı bir hikaye, her mevsimi ayrı bir şarkıdır. Ve bu hikayenin en güzel melodileri, sabrın sonunda çalınır.