Netflix'in geçtiğimiz ay yayınlanan meşhur dizisi Masumiyet Müzesi'ne dair; Orhan Pamuk’un kitabından uyarlanan Masumiyet Müzesi dizisini hanımla beraber geçtiğimiz akşam nihayet bitirdik. Nihayet diyorum; zira birkaç bölüm sonra pek de sıkılarak izlemeye devam ettik. Çünkü Orhan Pamuk’un “şuraya da biraz tasvir, buraya da biraz efkâr bırakayım” alışkanlığı kitaptan adeta diziye hücum etmiş gibiydi. Bu anlamıyla dizi, Orhan Pamuk kitaplarının birebir yansıması. O sayfalarca süren betimlemeler, benzetmeler… Hepsini dizide iliklerimize kadar hissettik. Karakterin biraz canı sıkılır ve neden canı sıkıldığını yirmi, otuz, kırk sayfa anlatır ya kitapta; dizide de dakikalarca iç ses ve hayal yahut geçmişe öykünen görüntülerin yansımasını seyrettik…
Bu yönünü saymazsak eni konu güzel bir diziydi. Zira oyunculuklara şapka çıkarılır; hem Kemal’i oynayan Selahattin Paşalı hem Füsun’a hayat veren Eylül Kandemir şahane bir oyunculuk izlettirdi. Karakterleri o kadar gerçekçi oynamışlar ki her ikisine de çok çok sinir olup ekran karşısında “Yemin ediyorum mal bu çocuk!” tepkileri verebilecek kadar gerçekçi bulduk. Bir parantez de dizinin yönetmeni Zeynep Günay’a açmak isterim; kendisi bu diziyi sinematografik açıdan muazzam bir noktaya taşımış. Dizideki görüntülerin pek çoğu kartpostallık, afişlik şahane anlar. O şahane anları öyle güzel yakalayıp, öyle derinlemesine ve uzun uzadıya gösteriyor ki günebakan çiçekleriyle bezenmiş bir toprağa ve göğe bakarken sanki oradaymışçasına görüntüler içselleşiyor. Öte yandan dizinin müziklerini de beğendim. Genel olarak hepsi “işte budur” dedirtecek kadar sahnelerdeki duyguyu yansıtan notalarla bezenmişti.
Ezcümle, güzel dizi. Orhan Pamuk’un tasvir aşkını iliklerimize kadar hissedip yer yer sıkılsak da keyifle izledik. Bir defa, yetmişlerin Türkiye’sini görmek; bir dönem dizisine tanıklık edip sanki o yıllardaymışçasına seyredebilmek bile çok keyifliydi.
Diziye puanım on üzerinden yedi. Yayında ve yapımda emeği olan herkese teşekkürler.
Ve Orhan Pamuk abi…
Uzun süre görüşmeyelim.
