Türkiye’nin turizm gözdeleri Çeşme ve Urla, yine alevlere teslim oldu. Sadece ormanlar değil, geleceğimiz de yandı.
Ege’nin gözbebeği, İzmir’in incileri Çeşme ve Urla… Zeytin ağaçlarıyla çevrili tepeleri, masmavi koyları, tarihi bağ evleriyle sadece bir tatil destinasyonu değil; aynı zamanda bir yaşam biçimi. Ancak geçtiğimiz günlerde yaşanan orman yangını, bu doğal cennet yerlerini bir kez daha alevlerin insafına bıraktı.
Yangın kısa sürede büyüdü, zeytinlikler, makilik alanlar ve yerleşim yerleri tehdit altına girdi. Tahliyeler yaşandı, doğa sustu. Ve biz, bir kez daha aynı sorularla baş başa kaldık: Yangına zamanında müdahale edildi mi? Önlemler neden yine yetersizdi?
Tepki değil,
tedbir zamanı
2021’de yaşanan büyük yangınların ardından “hava filosu güçlenecek” denmişti. O günden bu yana çok şey söylendi, ama uygulamada hâlâ ciddi açıklar var. Turizm ve doğa açısından kıymetli bölgelerde hâlâ yangına müdahalede geç kalınıyorsa, bu bir doğa felaketi değil; planlama ve yönetim zafiyetidir.
Karadan ulaşımın zor olduğu bölgelerde neden yangın yolları açılmadı? Yerel yönetimlerle merkezi yönetim neden hâlâ eşgüdüm içinde değil? Her yaz yangın riski bu kadar yüksekken, neden hâlâ sadece “söndürmeye” odaklı bir politika izleniyor?
İklim krizi ve
insani sorumluluk
Her yaz rekor sıcaklıklarla geliyor. Toprak kuruyor, nem düşüyor, rüzgarlar kuvvetleniyor. İklim değişikliği artık sadece bilimsel bir kavram değil; doğrudan yaşadığımız gerçek. Yangınların nedeni çoğu zaman insan ihmali olsa da, koşulları kolaylaştıran etken artık iklim krizi.
Ama asıl tehlike, insanların bu krizi ciddiye almaması. Kontrolsüz ateşler, çöplüklerde bırakılan cam kırıkları, tarımsal atıkların yakılması… Her bir detay, koca ormanları ateşe verebiliyor.
Bu kayıp
bir alarmdır
İzmir’de yanan ormanlar hepimize bir şey söylüyor: Doğayı yalnız bırakırsak, doğa da bizi yalnız bırakır. Bu sadece bir yangın değil; aynı zamanda bir uyarıdır. Sadece ağaçlar değil, geleceğimiz yanıyor. Ve biz, hâlâ izlemekle yetiniyoruz.
Artık sorumluluk alma zamanı. Çünkü bir ülkenin doğası yanarken, sadece ağaçlar değil, hafızasıda küle döner.
